Hayat bana veda türküsünü ha söyledi söyleyecekken,umut rüzgarlarıyla karşıladım seni annem.Derdime derman,gönlüme ferman geldin sen.Bittim,battım,yokoldum derken,çıkardın beni günün aydınlık yüzüne.Nasıl da sevinmişti garip gönlüm senin cennet yüzünü görünce.Nasıl çarptı şu yüreğim,senden şefkat görünce.Bunaldığım bu dört duvar arasında siluetini gördükçe daha da bi güçlü durdum yaşamın kenarında.Sensiz beynim bir deli,gözlerim kör,ruh bedenden ayrılmış,zavallı bir hayattı benimkisi.Gözyaşlarım sözlerimdi,kopmuştu tüm bağlarım yaşamdan.Şükür bilmez,ALLAH ALLAH diyemez,ruhum bi türlü huzura eremezdi.Yürek ister ama söz dinleyemezdi.Dillerim söylerdi amma,yürek dinlemezdi.Hele de o ölümün karanlık yüzüne öyle bir odaklanmıştım ki,bitmişti hayat benim için.Benden yana yazılan tüm yazgılar hep ölüme koşuyordu.Hep ölüm diyordum,zaten sensiz ben hergün ateşlerde yana yana ölüyordum. ' CAN ' diyordum,bu 'CAN '.Bu bana verilen 'CAN ' diyordum arasıra.Nasıl da kıyarım,nasıl da işkence yaparım bu bedene ,bu 'CAN ' a.Ben vermedim ki,veren almaz mıydı vakti sırası geldiğinde?Ben de hep o gelecek olan vaktimi bekledim,hep bekledim,o vakit belki bu vakittir dedim hergün ağlaya sızlaya... Dün değilmiş,önceki günler de değilmiş,beklediğim o vakit şuana kadar henüz gelmemiş.Belki bugün,belki az sonra,belki de şuanlardır,belki şimdi toprak oluveririm hemen ,ne bilem annem!!!
Geldin,yüreğime kondun,dedim ya kondun,göçmen kuşlar gibi kondun yüreğime.Gitme ! uçup da beni burada ,çölün ortasında bırakıp da gitme anne!!!dedim ,ama sen;doldurduğun vaktini ertelemeden uçtuun gittin.Giderken ,ardında ben bakakaldım dolan gözlerimle...Süzüldün ,gittin URFA nın alabildiğine dümdüz yollarında.Ellerim yetişemedi gözyaşlarımı silmeye,hıçkırıklara boğuldum arabamın içinde.Sen kaybolana kadar ufuktan ,izledim seni anne,gittiğim yolumu bile göremedim ağlamaklı gözlerle.Son bikez,son bikez olsa bile öpmek istedim seni,burada bıraktığın bir parçandım ben,senin olan,senin yüreğin,senin herşeyindim ben..Senin de yüreğin sızlamadı mı,boğazın düğümlenmedi mi acıdan?Sen,ufuktan kaybolana kadar baktım ardından,belki bir umut dedim,vazgeçer de dönersin diye,beni bıraktığın yerde bekledim.Ama sen,gittin,senin de için paramparça olmuştu,bunu hissettim.Sen bende,ben sende kaldım annem.
......ve ardından;
Cayır cayır yanan URFA da kendimi kaybettim.Düştüm kör kuyulara,zindanlara,bedenimi ateşlerle dağladılar,sanki beni ölümün kucağına bıraktılar.Beni sensiz bıraktığın mekanımda senden kalan tek hatıra var şimdi.Kokun sinmiş giysini alıp koynuma uyurum şimdi.Her sabah kalkar da yattığın yerlere boş boş bakarım şimdi.Ellerimle ,kör olmuş gibi yoklarım da yerini,dokunamam ya sana anam,deli gibi ağlarım şimdi.Sen yoksun ama,heryerde kokun durur hala,doyamam koklamaya.Söylesene;hangi gönül karşı koyabilmiş ayrılığa?hangi gül yaşamış ki dalından koparılmaya?Toprağın suya hasret,çölleştiği misali,ben de sana susamışım,kurumuşum toprak gibi ,ah bir görsen beni..
Şimdi sıra bende,kavuşmak için sana,koşmaya başladım bile.Bekle beni olduğun yerde,yüreğini aç,şu zavallı ' SEVGİ ' ne.Söz sana,çektiğim çileleri sileceğim seni görünce birden bire,az kaldı kavuşacağım sana ANNE !!!
4temmuz2007çarşamba.annemin urfa dan gittiği gün,anneme hitaben..izinsiz alınıp çoğaltılamaz.emeğe saygı L.A.Z.K.O.P.A.T
